X
تبلیغات
رایتل

خود تاب آوری در مربیان پیش دبستانی

خود تاب آوری در مربیان پیش دبستانی

تاب آوری توانایی انطباق با شرایطی است که از بالا و پایین به او دیکته می شود.افراد دارای خود تاب آور در مقایسه با افرادی که عاطفه و هیجان مثبت بیشتری را تجربه می کنند، از اعتماد به نفس بیشتری برخوردارند و سازگاری روان شناختی بهتری دارند.

                  




تاب آوری نوعی ویژگی است که از فردی به فرد دیگر متفاوت است و می تواند به مرور زمان رشد یا کاهش یابد و بر اساس خود اصلاح گری فکری و عملی انسان در روند آزمون و خطای زندگی شکل می گیرد.از آنجا که فرد تاب آور در محیط پیرامونش فعال و سازنده است، باید قابلیت برقراری تعادل زیستی-روانی و معنوی را در مقابل موقعیت های مختلف داشته باشد.از مشاغلی که افراد آن نیاز به تاب آوری بالایی دارند،می توان به مربیان پیش دبستان اشاره کرد.

در سال های اخیر، بر اهمیت مراکز پیش از دبستان به عنوان مراکزی در جهت رشد و پرورش کودکان افزوده شده است و نقش به سزایی در تربیت کودکان در تمام رشد پیش از دبستان دارد.

بدیهی است چنین مراکزی نیازمند مربیانی با خودتاب آوری بالاست تا بتوانند تعامل مئثری با کودکان برقرار کنند و زمینه ساز پرورش کودکان خلاق باشند.برقراری رابطه موثر با کودکان نیازمند ویژگی هایی است که در افراد تاب آور وجود دارد.در ادامه به این ویژگی ها اشاره می شود:

ویژه گی های افراد تاب آور(با حوصله، شکیبا)

1)شایستگی اجتماعی: شامل پاسخ گو بودن، همدلی،مهارت های اجتماعی و شوخ طبعی است.

2)مهارت های حل مسئله: وجدان منتقد و خلاق،برنامه ریزی،تخیل و ابتکار از جمله مهارت های حل مسئله است.

3)آینده جویی: مهارت هایی نظیر پشتکار،انگیزه مندی،امیدواری و خوش بینی،آینده سازی و هدف مندیرا در برمی گیرد.

4)خودگردانی: خودکارآمدی،کنترل برمحیط،خودانضباطی و توانایی مستقل شدن از مهارت های خودگردانی است.

از آن جایی که ویژگی های مذکور لازمه ی کار با کودکان است،مربیانی می توانند در آموزش و پرورش کودکان موفق باشند و پیشرفت کنند که این ویژگی ها را در خود تقویت کنند و بهبود بخشند لازم به ذکر است که تاب آوری فقط داشتن فهرستی از ویژگی ها نیست،بلکه فرآیندیست که در زندگی واقعی تاب اوری نام دارد.برخی از ویژگی های تاب آوری درونی است و انسان آن را دارد یا می تواند به دست بیاورد اما برخی دیگر فقط با پرورش آنان در محیطی تاب افرین(مانند خانه یا مدرسه)به دست می آید.

محیط تاب آور(خانواده،مدرسه،اجتماع)محیطی است که دارای انتظارات مثبت،پیوندهای مهربانانه و مشارکت معنی گرا باشد.

عواملی که باعث تقویت تاب آوری می شود عبارتند از:

  1-افزایش پیوند جویی: به معنای افزایش زوابط با افراد دیگر یا هر گونه فعالیتی در این باره می باشد.

2-آفرینش مرزبندی آشکار و پیوسته: انتظارات ما از افراد عمدتاً داوری درباره ی رفتار های پرخطر آن هاست که بهتر است به طور مداوم شفاف گشته و منتقل شود.

3-آموزش مهارت های زندگی

4-فراهم سازی مهربانی و حمایت گری

5-فراهم سازی فرصت هایی برای مشارکت معنی گرا

هر یک از این عوامل به تنهایی نمی توانند باعث تقویت تاب آوری شوند،بلکه باید این عوامل هم زمان و در یک جهت و برای هدف مشخصی تقویت شوند.

در انتها قابل ذکر است که همه ی انسان ها توانایی ذاتی برای تاب اوری را دارا هستند،اما رفتارتاب آورانه اکتسابی و آموختنی است.بنابراین،مربیان نیازمند محیطی هستند که علاوه بر یادگیری چنین رفتاری بتوانند این توانایی را در خود تقویت کنند.

منبع:فصل نامه آموزشی،تحلیلی واطلاع رسانی رشد آموزش پیش دبستانی